ای لبت باده فروش و دل من باده پرست

جانم از جام می عشق تو دیوانه و مست

تنم از مهر رخت مویی از مویی کم

صد گره در خم هر مویت و هر مویی شست

هر که چون ماه نو انگشت نماشد در شهر

همچو ابروی تو در باده پرستان پیوست