باز ای بيدل مست از چه شدی 

         اين چنين سرگشته و رسوای که شدی 

                بازهم با يک تبسم دل بدادی تو زدست

                         يک ترنم کرد باز بيچاره مجنونت بس است 

                               دل مهيا داری بر دست بهر باختن

                                       هردمی با ياری دگر از عشق لافتن   

                                       تو بگردی هرزه گرد شهرها

                              تا کنی هر دم ز عشقی ناله ها

                       اين چنين عشقی بس بی معنی بود 

                عشق نبود آفت جان ها بود 

      ناله کم کن ديگر رسوائی بس است

هر دمی با يک نفر لاسی بس است