دلم به وسعت تمام ثانيه هاي عمرم گرفته
نفرين به من که زنده ام
نفرين به من که عاشق شدم و عاشقت کردم
نفرين به بهترين روزهاي عاشقي که فقط در کنارتو احساسش کردم
نفرين به ادامه زندگي که پوچ خواهد بود
نفرين به عشق
نفرين به من
دلــم خـــیلی گرفــتـه از آسمــان ، از آبی دریـا که ایــن روزها بی قرار دیدنشــم
از سبزی بـرگ درختــان ، از جــنـگل کـه عاشـق سـکوت و تنـهاییشم
از خودم که شاخــه های امیـد قلبـم در حال خشک شـدنه
از همه...
دلـم از زمـین گرفت
دلـم از خـزان گرفت
دلـم از نبـودنت گرفت
دل من ــ دل نبـود
واژه خواستـنی بود محـال !
جـام عشـقی بود تـهی !
لابه لای این همه خـواب
رویای عشـق تو هم رفت به خواب
و خودت نیومدی ای عشــق
و خودت گپ نزدی ای عشــق
و مرا سوزانــدی
مرا بــردی به خواب
خوابـی از جنس ناب !
خواب... !
چه کسی مرا بیدار خواهد کرد ؟!
با کدامین بانگ ؟!
با کدامین داد ؟!
با کدامین فریاد ؟!
درست مثل غنچه به خود فشرده بودم
تو آمدي سراغم و گرنه مرده بودم
تو آمدي وگرنه من ز خود رميده
جنازه خودم را بدوش برده بودم
جدال مهلكي بود ميان ما و غربت
اگر نمي رسيدي شكست خورده بودم
بر هميشه گرمت قشنگترين غزل بود
غزل شنيده بودم غزل برده بودم
توي خلوت پر از همهمه كه صدايی به صدا نميرسه
اگه ميتوني من و دعا بكن
من كه دستم به خدا نميرسه
آسموناااا ارزوني پرنده ها
جاي آسمونا يه قفس بده
همه ي دار و ندارم و بگير هر چي بودم و دوباره پس بده
بازم هيچ راهي به مقصد نرسيد
من هزار و يك شبِ كه معطلم تا ته جاده ي دنيا رفتم و باز
سر جاي اولم
چرا دنيا با اين همه وسعتش جاي مرهمي براي زخم من نداشت
سر رو شونه هاي سنگ روزگار قد اين فاصله ها هق هق ميكنم
دارم هر ثانيه سير ميشم
دارم از دوري تو دق ميكنم
پشت خنده هاي مصنوعي من دل به اين بغض گلو شكن بده
گم شدم تو شبي كه خودمم ؛ شبي كه حتي يه فانوس نداره
من و با خودت ببر به روشني
آخه هيچكي مثل تو من و دوست نداره
لك زده دلم واسه يه هم زبون
شيشه دل همه سنگ شده ، ميدوني دليل گريه هام چيه
دلم برات تنگ شده
من که گریه نمی کنم
تنها غبار تنهایی است
که چشمهایم را می سوزاند ....
نگاه کن
من می خندم
- اینها که اشک نیست ،
حق با توست
گونه هایم خیس و مرطوبند
آخر همین لحظه
قبل از اینکه بیایی
زیر بارون بوده ام
من که گریه نمی کنم
فقط بارونه که
من و سخت در بر گرفته
و چشمهام و خیس کرده ....
نگاه کن
من که گریه نمی کنم ،
- هق هق بی صدایم را می گویی ؟
چیزی نیست
نگران نباش
شاید چیزی در درونم
برای همیشه شکسته باشد ...
نگاهم کن
هر چند که به پهنای صورتم
اشک می ریزم
ولی لبهایم می خندند
ببین که شادم !
من که گریه نمی کنم...
یادش بخیر زمانی که عشق بود و عاشقی!
مجنون جان میداد برای لیلی
یادش بخیر زمانی که وفا بود و صداقت
دلتنگی و انتظار نیز که جای خودش بود ، بماند...
یادش بخیر آن زمان که عاشق فکر و ذکرش پیش معشوقش بود
نگاهش به سوی کسی دیگر نبود و دلش مال کسی بود
یادش بخیر زمانی که عشق بوی خیانت نمیداد
دل عاشق جز معشوقش به هیچ دل دیگری راه نمیداد
یادش بخیر آن زمان معرفتی بود ، بودن عاشق در گرو معشوقش بود
یادش بخیر زمانی بود عاشق شدن یک بار بود
عشق ورزیدن و محبت کردن همیشگی بود
گذشت لحظه ای که قصه ی عشق ، حقیقت زندگی بود
حرفهای عاشق به معشوقش باور کردنی بود
یادش بخیر زمانی که کلام مقدس عشق در قلب عاشقان حک شده بود...
بین نام من و تو ....