عشق دست نيافتني

چون پای عشق آمد میان ، باید از که از جان بگذری

از امتحان عاشقی ، باید که آسان بگذری

در زیر بار درد عشق ، باید که باشی مرد عشق

چون سالک درد آشنا ، باید ز درمان بگذری

آماده شو بهر سفر ، کن سینه آماج خطر

از بهر طوفانزای جهان ، چون مرغ طوفان بگذری

اندر سر راهت بسی ، مانع شود خار و خسی

از جرگه خار و خسان ، باید فراوان بگذری

آسوده از تهدید دل ، از شبهه و تردید دل

عصیانگر و بی اعتنا ، از دام شیطان بگذری

در جنگ و تزویر و جنون ، رخسار کن گلگون ز خون

آزاده و با آبرو ، باید ز میدان بگذری

تا آنکه جویی راه عشق ، آن نقطه دلخواه عشق

باید که از این کوره ره ، با نور ایمان بگذری

توی این روزگار غریب درد تنهایی هم دیگه واسه خیلی ها مـثل

خیلی چیزاعادت شده ، هر از گاهی به چیزی یا کسی دل میبندیم

و دلمون خوش میشه که این یکی دیگه برامون میمونه ، و بازهم

دل غافلمون وقتی خبردار میشه اشتباه کرده که کار از کار گذشته

 ومرغ عشقمون از قفس پریده.

عشق همیشه هم به موقع سراغ آدما نمیاد ، یه وقت عاشق میشی

می بینی طــرف کلی ســـاله دلش پیش یکی دیگه گیره ، یه وقت

عاشق میشی که میبینی اصلا طرف تو باغ نیست و فقط به خاطر

نیازاشه که تحویلت می گیره ، یه وقتم عاشق میشی و همه چیزم

خوبه ولی ! بعد مدتی دست نامرد روزگار هزار جور چاله وچاه

توی راه زندگی نصیبت می کنه واز بد حادثه توی دو راهی های

شلوغ زندگی عشقت رو گم میکنی و تا به خودت بجنبی می بینی

بازم علی مونده و حوضش .

آره به قولی : همیشه یه پای قضیه میلنگه .

اگه گاهی فــکر کنیم عادت کـردن و فـراموشی هم خیلی نعمتهای

بزرگی هستن ، شکی نیست...

اما ! نمی دونم چـرا این نعمت هم نصیب خیلی از آدما نمی شه ،

درست مثل حکایت من...

که نه خاطره ها فراموشم میشه و نه تنهایی برام عــــادی میشه ،

این تنهایی میون یه عالمه آدم دوست نما ، شـــده اسـتخوانی لای

زخمای کهنه خاطــــرات قشنگ گذشته که می دونم بالاخره یک

روز از پا درم میاره ...